| Top sites |
|
- 1001 Kinderfeestjes - Website maken - Speur plaza - Auto spot - Gratis weblog - Nieuwe ringtones - Webcam chat - Gratis dating - Plaatjes kleurplaten - Verhuur je koophuis |
| |
| --- Archief --- |
| 19-01-2010 - Van mama tot eiceldonatie! De eerste zwangerschap Het begint allemaal op 1 april 2005 ik ben overtijd en ik ben dit normaal nooit. Maar denk bij mezelf zwanger kan ik niet zijn ik slik de pil! Toch een test gehaald...en ja hoor zwanger! Ik doe nog in totaal 13 testjes want ik kon het echt niet geloven. Hoe kan dit nu? Ik wilde graag jong kinderen maar dit was niet echt de tijd! Ik had net weer werk en deed dit graag en als ik kinderen kreeg dan wilde ik full time mama zijn en ik was zo blij met mijn baan. Er kwamen nog meer dingen tegelijkertijd in mijn hoofd. Ik ben pas 18....we zijn net 2 maanden samen...blijft hij wel bij me. Gelukkig hadden we al eerder een relatie gehad dus we konden ons door en door. We waren net weer bij elkaar en nu al een baby? Roy komt thuis en ik vraag me af hoe hij zal reageren...Zal hij blij zijn? Zal hij boos zijn? of twijfelachtig? Ik vertel het hem en nog geen seconde later heb ik 2 armen om me heen en zie ik een vreugde dansje achteraf :S Hij was helemaal in de wolken en zei dat hij het al dacht. Meteen erna komen bij mij de kriebels...Ja ik wil dit kindje! Alles wordt uit de kasten gehaald van loonbriefjes en uitgaves...gaan wij dit redden? Alles uitgerekend en we kijken elkaar aan en beginnen naar elkaar te lachen..Dit wordt ons kindje met 10 vingertjes en 10 teentjes! Helemaal compleet! Gelijk bel ik mijn ouders op en deze zijn niet zo blij...Er volgt een gesprek en na mijn keuze te hebben verteld en al onze financiële gegevens te hebben getoond weten ze dat het goed gaat komen en dat we het zeker gaan reden...ookal moet daar een beetje hulp van familie bij komen. Vlak daarna rijden we naar de moeder van Roy. Hoe zal ze reageren? Ik eet zowat me hele mouwen op tijdens de rit. We stappen uit richting de deur en ik loop zeker 3 keer heen en weer...oké dan nu naar binnen. We vertellen ons hele verhaal en ze begint spontaan te lachen...en vind het heel leuk en bied aan, ons ook te helpen. Iedereen werd gebeld met het goede nieuws maar de meeste dachten aan een 1 april grap. We bezoeken allemaal baby winkels en het geeft me een heel mooi gevoel...alsof ik vlinders in me buik heb. Ik ben nog maar 6 weken maar toch ben ik al helemaal verliefd op het kindje in wording. Maar dan komt de tegenslag met 6 weken en 1 dag verlies ik bloed... De huisarts gebeld omdat ik nog niet bij een verloskundige liep en ik mocht diezelfde dag nog voor een echo. Er word een echo gemaakt en er is helemaal niks te zien! Je hebt een miskraam gehad verteld de gynaecoloog  Maar ik kon het niet geloven, ik wist gewoon zeker dat ie er nog was...Hoe kon dat toch? De gynaecoloog stelt voor om me te curetteren. Maar dat wilde ik niet. Ik wil het zelf afwachten en graag over 2 weken nog een echo om het zeker te weten. De gynaecoloog vond het niet zo'n goed idee maar ik wilde het zo.2 weken na het vreselijke nieuws heb ik dan eindelijk de echo. Het voelt zo dubbel... De echo wordt gemaakt en we zien na lang zoeken een kloppend hartje! Hij bleek van een tweeling te zijn. Dat deed wel pijn het idee dat er toch 2 waren maar ik was allang blij dat er toch nog eentje zat. Hij is er nog! Wat waren wij blij. We liepen de kamer uit en lieten een vreugde kreetje over de gang horen  Waar ik eerst zo onzeker over was in het begin heeft nu al mijn liefde opgeeist . De zwangerschap verloopt vrijwel probleem loos en ik geniet van iedere dag.De echo's bekijken we met verbijstering...een kindje van ons twee op wie zal hij of zij lijken?. Met 37 weken begin ik vocht te verliezen en denk aan vruchtwater. De dag erna komt de gynaecoloog en ik heb inderdaad vruchtwater verlies. De kleine moet binnen 72 uur geboren zijn en anders word ik ingeleid! 1 december moeten we bellen als hij er nog niet is. Wel word iedere dag een ziekenhuis bezoek ingepland voor een ctg.1 december belt Roy op. Ik durfde niet te bellen ik was ondertussen zo bang geworden voor de bevalling. 8:30 mochten we komen. De autorit is een heuse achtbaan van zenuwen en nervositeit. We komen aan en ik word direct aan een infuus gelegd met weeën opwekkers. Het begin is er en ik begin flauwe grappen van angst te maken. Ik vraag de verpleegkundige hoe lang een bevalling meestal duurt met inleiden. Ze verteld het kan vandaag maar het kan ook morgen. een hele dag?? Ik begin nog meer angst te kweken en om half 11 gaat het toch al iets gebeuren. De weeën volgen snel op mekaar en ik houd ieder moment de klok in de gaten..ze zeiden dat ze om 12 uur weer zouden komen en wat duurt wachten lang als je naar een grote klok staart met grote rode cijfers! In de tussentijd krijg ik een prikje voor de pijn maar deze werkt niet.Ze komen weer controleren en ik heb 5 cm ontsluiting. Het kan nog even duren of juist nog lang. Dit keer zouden ze om 15:15 terug komen. De weeën worden als maar heftiger en ik begin ook oerkreten los te laten. Het voelde ineens alsof ik moest persen. Kwart over kwamen ze terug en ik had 10 cm ontsluiting maar omdat de gynaecoloog met een andere bevalling nog bezig was moest ik even wachten. Gelukkig vrij vlot daarna kwam ze. Het enigste wat ik me kan herinneren van de vrouw is dat ze zwart haar en een buitenlandse afkomst had en een geel short aan J Ik zelf zat in me eigen wereld. een helse pijn maar ook weer niet...ik zweefde ergens ertussen in.Mijn eigen droomwereld. Roy helpt me om tijdens het persen me hoofd op m'n borst te houden. en het persen gaat vrij vlot...wel hebben ze tussendoor op mijn buik gedrukt om hem eruit te krijgen. Na een paar goeie pers weeën en de verpleegkundige de hand fijn geknepen te hebben is hij er dan: Alexander 3180 gram en 50 cm lang geboren om 15:45 op 1 december precies 8 maanden na de test op 1 april. Snelle bevalling en een perfect kindje met 10 vingertjes en 10 teentjes....ons mooie wonder. Daarna word ik verzorgd en zak in de douche in mekaar...de spuit begint z'n werk te doen! Wel erg laat...Ik word op bed gelegd en naar de afdeling gebracht met Alexander naast me. Na even te hebben gelegen moet ik toch nog even naar de wc en daar zak ik weer in mekaar met keihard me gezicht op de wc. Ik word in bed getild en diezelfde dag nog 6 keer flauwgevallen. De dag erna kan ik eindelijk met energie hem van top tot teen bewonderen. wat is ie mooi wat is ie lief! Zo klein...gewoon niet te bevatten dat hij in mij gegroeid heeft en op wie lijkt ie nou?. Opeens word ik toch best emotioneel...En denk aan alle stellen die het niet lukt of moeilijk heden hebben om kinderen te krijgen of die de diagnose krijgen...onvruchtbaar... Ik blijf hier nog 2 dagen aan denken en in de tussen tijd lees ik wat ouders van nu en de nieuwe kinderen door. Totdat ik ineens op het onderwerp eiceldonatie stort. Ik las het verhaal van een vrouw waarvan de eicellen niet goed waren en een donor deze afstond. Het was zo mooi! dat deze vrouw toch nog een kindje kon krijgen door een eicel van iemand anders. En ik wist meteen wat ik wilde. Als mijn kinderwens er niet meer is wil ik mijn eicellen afstaan om iemand anders gelukkig te maken. Ik heb het er vaak over met vriendinnen en vertel het zelfs aan mijn moeder..Iedereen reageerde gelukkig goed op mijn besluit. Alleen zal het even moeten wachten tot dat mijn gezinnetje compleet is. Alexander is een lieve baby en slaapt lekker door in de nachten en huilt vrijwel nooit. Alleen voor z'n flesje. Op zijn eerste verjaardag begint het weer te kriebelen voor een tweede. De tweede zwangerschap We maken de afspraak dat we stoppen met de pil in het nieuwe jaar. Maar het nieuwe jaar hebben we niet bereikt op kerstavond gooi ik de pil in de emmer en kan het gaan beginnen. Iedere maand hopen we dat het raak is en verwachten zeker dat het nog een jaar gaat duren. Maar weer in april doe ik een test en we springen een gat in de lucht…We zijn zwanger! De eerste weken gaan voorbij en weer verlies ik af en toe wat bloed maar iedere week ietsje meer. Maar iedere echo is gewoon normaal. Een van de eerste echo’s denken ze zelfs nog een kindje te zien maar volgens de echoscopist is deze door het lichaam zelf opgenomen. Na 10 weken verloor ik nog steeds af en toe wat bloed…. We wilden voor onze bruiloft zwanger zijn zodat we iedereen in 1 keer het goede nieuws konden vertellen. Op 25 mei 2007 trouwen we en tijdens de openingsdans voel ik wat langs me been lopen. Geen aandacht aan geschonken want het was een drukke dag…Na de openings dans vertellen we het iedereen en niet iedereen had het verwacht! En we kregen hele leuke reacties! Na dat we thuis aankwamen deed ik de jurk uit en schrok….Me hele been en ondergoed en de binnenkant van de jurk zat onder het bloed…niet een beetje nee best veel. Er een echo gemaakt en alles bleek goed te zijn het gedeelte waar de andere zat was afgekomen. De volgende 2 weken verloopt allemaal vlekkeloos maar toen kwam een raar gevoel… met 12 weken had ik al een voorgevoel dat ik de 28 weken niet zou halen of ieder geval niet thuis zou zijn. Ik had al bloedverlies vanaf het begin van de zwangerschap! dus mijn tasje stond al best vroeg klaar. En ja hoor met 28 weken beland ik in het ziekenhuis met weeen en vruchtwater verlies! (een vliesscheur)In Ziekenhuis Heerlen kreeg ik een spuit voor de ween snel te stoppen omdat ik naar ziekenhuis Maastricht moest ,daar werd ik best misselijk van  samen met Miranda (minimuisje) ging ik in de ambulance en Roy reed met de spullen achter ons aan. Daar aangekomen kreeg ik een infuus met weeën remmers die ik 3 dagen kreeg. En iedere dag kreeg ik bloed geprikt en werd er 3 keer per dag een ctg gemaakt. Bloed prikken vind ik super eng en het werd ook gedaan als je pas wakker was....Een hele goeiemoggel!Na 4 weken mocht ik overgeplaatst worden naar Heerlen. Ik moest met de ambulance erheen. We hadden al gevraagd of Roy me mocht brengen maar dat mocht absoluut niet. Daar aangekomen en natuurlijk iedereen net weer vertrokken. Mocht ik ineens naar huis, hun zagen het nut er niet van in om me daar te houden. Ik snel iedereen bellen om het goeie nieuws te vertellen en dat iemand me kon ophalen neemt niemand z´n telefoon op! Uiteindelijk toch Roy eraan gekregen en iedereen vond het maar raar dat ik naar huis mocht, ze dachten dat ik een grapje maakte! Ik kon het zelf nauwelijks bevatten ik moest wel iedere dag terugkomen voor een ctg en 1 keer in de 2 weken naar de gynaecoloog. Alles ging goed maar lag er wel minstens 2 dagen van de week weer in omdat ik vaak bloedverlies had(vanaf week 36). Er scheurde volgens hun steeds een adertje van binnen dat komt in iedere zwangerschap voor. In week 37 kom ik bij de gynocoloog en die verteld me dat het scheurtje dicht zou zijn gegaan en er geen vruchtwater meer weg loopt :roll: Op de echo was 99% vruchtwater te zien en dat kon niet met een vliesscheur. Heel raar want toen ik iedere dag in Maastricht vroeg of het kon dicht gaan.. zeiden ze vrolijk: als jij dat kan ben je het nieuwe wereld wonder. Maar goed, ik was dus met 28 weken en 2 dagen opgenomen geweest en met 38 weken en 2dagen is ie geboren .Ik had al weken voorweeen en soms zo heftig dat ze om de 2 minuten kwamen en na 2 of 3 uurtjes weer afzakte. Soms stond ik in de keuken te koken en zakte ik ineens door me benen (was de eerste keer dat ik beenweeen ondervond, auwie ) Het is 16 december in de ochtend….omdat ik ze al zo vaak had en iedere keer loos alarm dacht ik dat het nu weer zo zou zijn. Om 6:30 kreeg ik wat krampjes maar dacht alweer dat het niks was dus weer terug in bed gekropen om 7 uur maar weer eens het licht aangemaakt (zou het nu toch?) Toch maar weer uitgemaakt! Zal toch wel weer loos alarm zijn. Om half 8 ben ik toch maar eens gaan douchen omdat Miranda beweerde dat het dan wel beter doorzet en ja hoor Jackpot! Me moeder meteen gebeld zodat die op Lex kon passen en van daar uit naar Miranda gegaan en toen ik daar naar de wc ging verlieste ik weer bloed en dat was het teken dat we dus echt moesten opschieten. Eerst Joris weggebracht en razendsnel naar het ziekenhuis. En wat is dat toch lastig in de auto zitten met weeën! om 9 uur waren we in het ziekenhuis en wat ze zeggen dat bevallingen compleet anders kunnen zijn heb ik echt ondervonden bij Lex heb ik echt niet liggen schreeuwen van de pijn maar bij Ryan echt wel! Omdat het zo snel ging, kreeg ik een heuze weeën storm waar ik zelfs geen seconde rust in kreeg. En in een keer uit het niets voel ik de persweeën komen J De gynaecoloog zei dat dat nog niet kon! was veels te vroeg en Miranda en Roy keken ook raar op! En ze ging kijken en ja hoor! 10 cm. Ik mocht nog niet persen omdat ze die gekke schorten nog moesten omdoen! maar ik dacht: jullie kunnen me wat genoeg pijn, kind eruit!! Na een paar keer persen was hij geboren Ryan Bryan Dylan! Om 11:33 (onze bevallingsfilm duurt maar 2 minuut 15 J Gelukkig viel Miranda niet om toen de knip werd gezet ) hij woog 3520 gram en was 49cm lang.En wat is ons wondertje mooi! Een perfect kindje! En het allermooiste vond van de hele bevalling dat mijn beste vriendin dit ook heeft mogen meemaken en ook al heeft ze niet veel gedaan bij de bevalling, mij heeft het wel heel veel steun gegeven gewoon om erbij te zijn. Natuurlijk heb ik ook veel aan Roy gehad maar dit was weer heel anders dan de vorige bevalling.Als ik vergelijk met Lex dan heb ik liever een langere bevalling dan een korte 2 uur na de bevalling mochten we naar huis. Roy gaat de auto halen met Ryan en ik en Miranda blijven buiten wachten zo hoef ik niet te lopen en kunnen we in een wip de auto in. Maar buiten val ik flauw in de rolstoel.Snel weer naar de afdeling en ik krijg wat te drinken en mag even langzaam bij komen. Dan gaan we een tweede poging naar huis maken en alles gaat goed. Iedereen komt hem bewonderen en in de tussen tijd ga ik even naar de wc….Er valt me toch iets uit waar van ik meteen dacht dit klopt niet dit heb ik de vorige keer niet gehad…Er kwam een stolsel uit van bijna de grote van een sinaasappel! Ik dacht meteen het ergste…Dit hadden ze me niet verteld dat dit kon. Maar dat bleek dus echt normaal te zijn. De komen de weken gaan goed de borstvoeding verloopt vlekkeloos en ik kan bijna 20 kinderen ermee voeden en het is een heerlijk kereltje maar….En nu dachten we van het ziekenhuis af te zijn! Dachten we….. Net 5 weken thuis begint Ryan enorm te spugen en komt hij in het ziekenhuis te liggen. Hij spuugde meters ver. Als Ryan in de box lag dan haalde hij vanuit daar het keukenblad. Echt zielig als ik eraan terug denk....en wat was ik toen in paniek! Hij moest geopereerd worden aan het spiertje tussen de maag en darm. De voeding kon zeg maar niet doorlopen naar z´n darmen. Hij heeft 6 dagen niks mogen eten en we moesten hem stil houden met de speen (hij moest klaar zijn voor de operatie) 4 dagen heb ik naast hem gezeten in het ziekenhuis hem stil houden met de speen want wat had hij een honger L. Hij werd dan eindelijk overgebracht per ambulance naar Maastricht waar hij geopereerd zou worden maar omdat het zo druk was moest hij een aantal dagen wachten. Uiteindelijk werd er een arts vanuit Utrecht overgeplaatst naar Maastricht en kon Ryan eindelijk verlost worden van zijn gespuug! Na de operatie moest hij nog 2 dagen daar blijven en toen mocht hij naar huis. De eerste dagen spuugde hij nog maar je zag wel al meteen verbetering! Het kwam niet meer in golven eruit. Hij spuugt nu nog steeds maar nu is het nog te doen en ik merk iedere week verschil. aan de wondjes van de operatie is niks meer van te zien. het is echt netjes gedaan. Maar 2 weken daarna ging Ryan weer het ziekenhuis in en nu met een verdikt maagje ze zeiden dat het misschien door de operatie kwam en dat het vanzelf zou afzakken. Hij is 2 nachten moeten blijven en toen kon hij weer naar huis. En EINDELIJK waren we verlost van dat stomme ziekenhuis! Tot nu toe niet meer daar hoeven te zijn. Ik hoop dat de volgende keer dat we erheen gaan ik weer ga bevallen en voor niks anders! Maar dat mag nog even wachten krijg nu al de kriebels in me maag als de lift stopt op verdieping 2 (verloskamers). Nu kunnen we eindelijk gaan genieten van ons mooie zoontje en Lex van zijn broertje.De maanden gaan voorbij en Ryan is een blije baby. De derde zwangerschap Maar ik ben in totaal al 9 maanden niet ongesteld geweest??? Terwijl ik de anticonceptie pleister gebruik (de evra). Ik ga naar de huisarts en die verteld dat het normaal is bij borstvoeding dat het zo lang duurt voordat je menstruatie weer terug komt. Ik geloof hem maar aan 1 kant ook weer niet. De maand erna heb ik opeens een gevoel alsof ik zwanger kon zijn. Na 2 zwangerschappen ga je toch wel weten hoe het ongeveer voelt. Het was zaterdagavond en eigenlijk wilde ik zo snel mogelijk een test halen want nu nog eentje erbij? Hoe ga ik dat doen? Op internet zoek ik naar een koopzondag dicht in de buurt…Hebbes! Maastricht daar is koopzondag! S’morgens worden de kinderen uit bed gehaald aangekleed snel gegeten en direct richting Maatsricht. Daar een test gehaald en ik doe hem direct. 2 hele maar dan ook hele lichte streepjes. Ja daar hebben we wat aan! Achja dan maar morgen een digitale halen. Dan hebben we meer zekerheid. In de avond gaan we naar het ziekenhuis want Miranda ligt erin..We vertellen het haar en ze is echt nog enthousiaster dan mij. En zegt dat ze nog testen heeft liggen. Na het bezoek zijn we deze meteen gaan ophalen en alweer 2 hele lichte streepjes…Langzamer hand word ik toch professioneel streepjes zoeker! Ik ben zelfs al half blind door de test een tijd boven een felle lamp te houden om te kijken of ik nu echt 2 streepjes zie of ik gewoon dingen zie die er niet zijn. Zucht! Maandag haast ik me naar de winkel en haal de clearblue digitaal en gelukkig kun je daarmee 3 keer testen. De eerste test zegt zwanger…Oei en nu? Nee dat kan niet…en we doen de andere 2 ook..Toch is het zo we zijn alweer zwanger..Ik krijg een benauwd gevoel…en er gaat weer van alles door me hoofd…Hoe gaat iedereen reageren 23 en al 3 kinderen? Hoe ga ik ze in bad doen en alle 3 op tijd in bed krijgen…wat als we op vakantie gaan? Wat als ik ergens ben en eentje rent er weg hoe ga ik die terug halen met nog 2 kinderen. Ik zag het al helemaal voor me ik met 2 kinderen in de hand en eentje in de buikdrager. Hoe ga ik dit doen? Financieel is het wel te doen daar maak ik me geen zorgen om waar 2 kinderen kunnen eten kan gerust een derde bij. Overal vertel ik eerlijk dat ik niet 100% erachter sta maar een kleine 70%. Maar het heeft gewoon z’n tijd nodig voor de schrik te bekomen .in de tussen tijd ga ik op zoek naar mama’s die ook 3 kinderen dicht op mekaar hebben.Ik voel me af en toe best schuldig…er zijn zoveel vrouwen die en kindje willen en het niet lukt en ik zit hier te zeuren! Ik zet een bericht op zwangerschapspagina dat ik het aan de ene kant niet zo blij ben…eigenlijk was ik wel blij maar heel onzeker wat de toekomst voor mij zal brengen met 3 kleintjes want laten we eerlijk zijn kinderen zijn duur! En voor je kind wil je het allerbeste. Ik krijg door dat bericht positieve reacties dat ze het wel kunnen voorstellen dat ik zo reageer maar ik krijg ook veel negatieve berichten...vooral van ouders die zelf al een hele tijd bezig zijn. Ik begrijp hun reactie maar ik schreef gewoon hoe ik me voelde…ik wilde het toch ergens kwijt. Na de eerste echo sta ik er 100% achter! Het zal allemaal vanzelf gaan. We gaan het redden. Met de dag word ik steeds meer verliefd op mijn groeiende en schoppende buik. En ben ik weer in de wolken…. en dan gebeurd het alweer ik verlies weer bloed. Zucht….kan het dan nooit een keer helemaal goed gaan. De echo die week laat zien dat er 3 zaten! Maar en nog eentje in leven is. Aan de ene kant ben ik verdrietig maar aan de ene kant hoe had ik een drieling moeten verzorgen dat was me echt niet gelukt. En we hebben in totaal maar 4 slaapkamers dat werd dan razendsnel verhuizen. De zwangerschap daarna gaat heel goed. Alleen blijf ik heel bang om weer bloedverlies te hebben. In totaal heb ik tot week 17 bloedverlies gehad maar de echo gaf aan dat het niet vanuit mijn baarmoeder kwam…waar dan wel vandaan? Het kon zijn dat er iedere keer een adertje open sprong maar toch is het niet leuk…iedere keer die angst dat het mis gaat is ook niet echt leuk en je geniet dan niet van de zwangerschap omdat je steeds alles controleerd als je van de wc afkomt en bij ieder vlekje bijna een hartverlamming krijgt. Ik mocht ondertussen ook gewoon weer naar de verloskundige. En gelukkig niet meer naar het ziekenhuis. Maar vanaf 17 weken gaat alles helemaal goed! Alleen Tijdens de zwangerschap enkele keren in het ziekenhuis geweest omdat ik last had van me hart. Ik heb vaak last van hart ritme stoornissen en tijdens de zwangerschap iets meer omdat het hart zowiezo vaker moet pompen. Met 37 weken en 5 dagen gaan we bij mijn schoonmoeder eten en ze gaat 3 juli op vakantie en ze vroeg of ik er wat vaart achter wou zetten zodat ze hem of haar nog kon zien voordat ze op vakantie gaat. Ik had niet echt het gevoel dat er die week iets zal gebeuren…Ik zag mezelf eigenlijk over de datum heen gaan. In de avond gaan de kinderen naar bed en ik en Roy gaan even xboxen. Tegen 1 uur krijg ik wat rare prikkels in me rug. Het waren meer irritante steekjes maar niet echt pijnlijk. Om half 1 begon het en rond half 2 zijn we het toch maar eens gaan bijhouden. bleek dat ze toch om de 2 minuten kwamen dus meteen de verloskamers gebeld en we mochten langskomen. Vrienden van ons op gebeld voor even op Ryan en Lex te passen want die lagen nog lekker te slapen. Roy vroeg nog of we de tas mee moesten nemen maar ik had zoiets van we komen toch straks naar huis zal wel vals alarm zijn want zoveel pijn deed het niet. maar toch maar meegenomen .Daar aan gekomen bleek ik al 6 cm ontsluiting te hebben. Er werd gevraagd of ze de vliezen mochten breken of het gewoon op natuurlijke manier laten doorgaan maar dan duurde het langer voordat de kleine geboren werd. Omdat ik heel erg bang was voor de bevalling wilde ik dit in eerste instantie niet maar Roy vond toch dat ze het moesten doen .Toen ze dat gedaan hadden vroeg ik hoeveel man ik erbij mocht hebben want ik wilde Miranda en me moeder erbij hebben..maar helaas mocht er maar nog 1 iemand bij. Roy ging direct me moeder bellen…die lag nog heerlijk te slapen haha. Nadat de vliezen gebroken werden ging alles heel snel en kwamen de weeën sneller achter mekaar maar nog steeds niet echt dat je zegt het deed pijn. Na 12 minuten persen kwam Quinn ter wereld... om 4:52. Omdat de weeën dit keer niet zo sterk waren voelde ik dit keer wel het hoofdje komen terwijl dat bij de vorige bevallingen niet het geval was. Eigenlijk zou Roy de navelstreng doorknippen maar Roy vond dit keer dat het me moeder het mocht doen. Helaas hebben we daar geen foto van want het ging allemaal zo snel. Maar dat was wel een heel mooi moment...gewoon het idee dat mam 23 jaar geleden hetzelfde had doorstaan als ik nu en ook nog eens de navelstreng mocht doorknippen. Het hechten voelde ik toen ook niet en dit keer echt wel. Het hechten was dit keer erger dan de bevalling zelf. Ik hoop dat iedereen zo mag bevallen. Quinn is echt een heel mooi mannetje en woog bij de geboorte 3230 en was 50 cm klein. En is op dezelfde dag jarig als de broer van Roy...Als dat nog niet eens toeval is...volgens had zo moeten zijn. Die hebben we dus ook als een van de eerste gebeld om te feliciteren met z'n kado. Vrijwel iedereen werd om 6 uur s’morgens uit z’n bed gebeld De dag na de bevalling kwam Roy met Lex en Ryan om het nieuwe broertje te bewonderen. Het eerste wat Lex zei was: Hij heeft geen tanden?? Ryan kreeg er niet veel van mee en zei alleen maar de hele tijd beebie. Volgens Lex heet z'n broertje winn haha.We hebben echt genoten van de kraamtijd.De kraamverzorgster was super Lex had het er wel moeilijk mee dat ze weg ging want hij was toch een beetje verliefd op de kraamzorg. De week na de bevalling gaat Quinn ineens heel veel huilen. Van de 24 uur huilt hij er zeker 20 met een paar tussen pozes van een paar minuten. Alweer naar het ziekenhuis. Hij spuugt ook enorm en ze denken aan reflux. Hij krijgt medicatie ervoor maar het huilen stopt niet. Een week erna krijgt hij een ph-metrie en blijkt dat hij geen reflux heeft dus medicatie was dus eigenlijk ook voor niks. Daarmee gestopt en we konden ook naar huis en werd gewoon gezegd dat het een huilbaby is meer niet. In het ziekenhuis hadden ze ook een liesbreukje ontdekt maar daar kon hij niet veel pijn van hebben en zeker niet zo erg van huilen. Wij hadden wel het idee dat hij daaraan pijn had. Dus na ons vertrek uit het ziekenhuis gelijk naar de huisarts gegaan en hem laten kijken. Hij luisterde op zijn buik en die ging helemaal tekeer en we kregen koemelkallergie voeding voorgeschreven. En hij belde naar Maastricht om hem daar ook te laten onderzoeken. De voeding hielp na een week meten hij huilde geen 20 uur meer maar rond de 15 uur. Ze konden in Maastricht ook niks vinden Alleen Maastricht vond het nodig om wel zo snel mogelijk zijn liesbreukje te opereren. De operatie ging goed maar hij huilde nog steeds veel…naderhand bleek dat hij een darminfectie had. Nadat deze over ging huilde Quinn helemaal niet meerJ ja hij huilt wel eens maar gewoon als een normale gezonde baby. De liesbreuk was toch het probleem. In de tussentijd is Ryan al bijna twee en Lex bijna 4! Wat gaat de tijd snel!...Daarbij ben ik met de jaartjes expert in wiegen, tekenen… ik wordt nog eens Picasso! Heb ik een goede afval coach gevonden(Quinn in slaapt wandelen in huis)Wandel routes uitzetten met kinderwagen ,muziekjes nanurien van speeldoosjes en vtech speelgoed,Torens bouwen van blokjes, al zo goed dat ik bijna een eigen huis kan bouwen. Een bijna profesionele danseres van k3 en daarbij ook nog eens alle teksten ken. Iedere dag de progammering van zappelin weet en al een eigen aan huis bakker ben geworden door koekjes en cakejes te bakken….heerlijk! Daarna kwam weer mijn gevoel naar boven om anderen te helpen. Met mijn ouders en vriendinnen had ik het er vaak over dat ik mijn eicellen wou doneren maar niet precies wist hoe ik daar mee moest beginnen. Ik kreeg hele goeie reacties van iedereen. De meeste zeiden al dat wou je toch altijd al? Of daar hebben we het al vaak over gehad wordt het niet eens tijd dan dat je het gaat doen. Begin eiceldonatie Zoals iedere ochtend kijk ik even snel op zwangerschapspagina naar alle berichten van iedereen, en op sommige reageer ik. Tot dat ik ineens een topic lees: Lieve eicel donor gezocht! Het is net alsof ik het moest lezen. Ik las het verhaal van een 40 jarige vrouw die al tijden bezig was en van alles al had geprobeerd en tot de conclusie kwam dat haar eicellen niet goed waren. Ineens kreeg ik hetzelfde gevoel als bij de geboorte van mijn 3 mooie zoontjes! Waarom mag ik wel een gelukkig gezinnetje hebben en is het voor andere niet weggelegd? Na het er met Roy over gehad te hebben stuur ik een mailtje met heel kort erin dat ik het wel wil doen! Ze reageert terug met dat ze haar oren niet kan geloven. De hele dag vliegen er mailtjes heen en weer. Het was alsof ik haar al jaren kende. Ik wist dat het goed zat! Ik ga haar helpen! Na haar op msn te hebben toegevoegd word er veel besproken en ik stel voor om het weekend erna meteen met haar af te spreken en alles door te nemen. De wensen van mijn kant en die van haar. Het moet snel gebeuren want met je 40ste tikt het biologische klokje sneller! En ook gewoon voor mezelf want ik wil iemand wel helpen maar ze moeten het ook goed hebben en ik wil alleen iemand een eicel van mij geven die ook een kind kan opvoeden…een kind nemen is makkelijk het verzorgen is de volgende missie. De dag van te voren krijg ik toch opeens een raar gevoel . Ongeveer hetzelfde alsof je op examen gaat. Je word zeg maar gekeurd,Ik begon te denken…wat als mijn eitje niet goed genoeg is wat als ze me ziet en denkt owjee dat moet toch een lelijk kind worden die eicel haha. Zal ik door de gynaecoloog goed gekeurd worden en niet dat zij dadelijk weer een tegenslag krijgt en weer langer moet wachten op haar o zo grote wens? Van alles ging weer door me hoofd. Op 8 november 2009 hebben we de afspraak..Gelukkig kon mijn moeder en schoonmoeder op de kinderen passen zodat we wel rustig alles kunnen bespreken. Quinn brachten we naar me moeder en Lex ging naar me schoonmoeder. Ryan ging gezellig met ons mee. Oppas regelen is met 3 kinderen echt een gedoe er is echt helemaal niemand die op ze alle drie tegelijkertijd wil oppassen dus verdelen we oppassers. s’morgens staan we vroeg op voor de lange weg naar Utrecht. Op dit moment is het toch even moeilijk voor me om Quinn achter te laten. Z’n eerste keer echt bij iemand anders dan Papa en Mama. Ryan is tijdens de rit lekker rustig en kijkt de hele weg naar buiten. Waar zouden we heen gaan denkt hij vast. We verrijden ons een paar keer omdat de wegen veranderd zijn en de tom tom nog niet alle wegen kent. We rijden Utrecht in en we komen de straat binnen. Ik vraag aan Roy grappig of we nu met een accent moeten gaan praten of hebben ze dat in Utecht niet? Dadenlijk verstaan ze ons niet omdat we uit Limburg komen? Ik heb namelijk al vaak gehoord dat wij Limburgers nogal snal praten en dat sommige dat niet kunnen volgen.Ze komt naar buiten en ontvangt ons heel vriendelijk…eerste indruk: super lieve vrouw,gaat wel goed komen Ik merk wel meteen op dat de G iets anders is dan bij ons Ryan moet nog even wennen hij komt altijd bij dezelfde mensen over de vloer en dit is nieuw voor hem. Alles voelt goed maar op het begin denk je toch hoe gaat dit lopen en ben je een beetje nerveus over hoe ze gaan reageren en ik denk dat zij precies hetzelde dacht. Al gauw beginnen we gezellig te kletsen over hele andere dingen dan eiceldonatie…Leuk! Na een uurtje beginnen we toch erover te praten over het begin van de donatie en wat er allemaal moet worden gedaan en waar ik rekening moet houden. Er wordt besproken hoe we het gaan doen met mijn kinderen als we naar het ziekenhuis gaan en over vegoedingen van het rijden tot oppas. Aangezien wij het met een loontje doen kunnen wij dit niet bekostigen. Ook word er besproken als er een kindje komt en de geboorte is achter de rug wat dan? Het enigste wat ik zelf graag zou willen is dat als het kindje geboren is op kraamvisite komen om gewoon te kijken waar aan ik heb meegewerkt en natuurlijk gelukkige gezichten te zienJ Daarna hoeft er voor mij geen contact te blijven maar ik zal het wel leuk vinden om iedere jaar een fotootje te ontvangen zoals dat vaak ook gaat als je een kindje uit Unicef helpt. Daarbij mogen de ouders zelf weten of ze het vertellen aan het kind of gewoon helemaal niks zeggen dat is aan hun de keus. Zo hebben we ook de negatieve en voordelen besproken over het wel zeggen tegen het kind of niet. Verder wil ik niks met het kindje te maken hebben en als hun wel nog contact willen (want het was echt gezellig) wil ik zelf niet dat het kind weet dat ik de eicel heb afgegeven maar er bijvoorbeeld word gezegd dat wij vrienden van een vakantie zijn ofzo. Of de ouders moeten het al anders willen. Hun mogen zelf bepalen hoe en wat voor mij maakt het niet veel uit,als hun maar gelukkig worden. Alleen wil ik wel dat we de medische gegevens van mij en mijn familie even op papier zetten want je weet nooit wat de toekomst gaat brengen als er een kindje uit voor komt. Dan wordt gevraagd hoe ik erover denk bij een eicel te doneren? Het is eigenlijk heel simpel uit te leggen. Ik geef een eitje af wat in haar groeit en door haar bloed en eten wordt gevoed dus zij is 100% mama. Ik zie me zelf niet als biologische moeder of wat dan ook. Ik leen als het ware een eitje waardoor bij hun een kindje kan groeien. Of ik nu een eitje door de wc spoel of ik geef het aan iemand die zielsveel liefde aan een kindje kan geven en er zelf geen kan krijgen. Ik heb er toch genoeg. In de tussen tijd is Ryan al erg gewend en begint weer peuterpuberteits-streken te vertonen. Elke keer als iemand opstaat rent hij erachteraan. Maar hij vergat even dat Mama helemaal angstig word van open deuren en de gevaarte’s erachter: de trappen Ook hebben we het over de risico’s want je kan onvruchtbaar worden maar dat maakt mij niet echt veel uit ik heb 3 gezonde kinderen en daar ben ik trots op. Wij zijn klaar 3 is meer als genoeg. Dan vraag ik wat er met de overgebleven eitjes gebeurd, want ik heb echt geen zin dat dadelijk zonder het te weten 15 uit de kluiten gewassen kinderen rond lopen. Want volgens de wet mogen ze met 18 jaar contact zoeken. Dat mag van mij maar dan ook alleen als de ouders daar achter staan. Ik wil ook absoluut niet dat andere die eitjes krijgen alleen hun en niemand anders en als ze nog meer eitjes willen gaan gebruiken mij wel even op de hoogte houden. Niet dat het dadelijk wel aan het kind of kinderen word verteld en ik ..weet ik hoeveel kinderen op de stoep heb staan met de mededeling: Hallo mijn mama zei dat jij een eitje hebt gegeven…Haha dat zal wat zijn! Daarna zei ze ineens ALS we het gaan doen….Toen vulde Roy aan: ALS???we het doen? We gaan het gewoon doen! We hebben het nog over veel meer gehad maar ik heb maar een klein breintje en die slaat niet alles opJ We hebben nog lekker wat gegeten en toen werd het toch hoogstens tijd om te gaan want het was al laat en moesten nog een lange reis terug en de andere 2 ophalen. Tijdens het naar de auto lopen spraken we af dat ze morgen naar de arts gaat bellen zodat alles zo snel mogelijk gaat want er gaat nog veel vooraf van onderzoeken. En hopelijk word ze zo snel mogelijk zwanger en kan ze eindelijk een gezinnetje hebben waar ze zo van droomt. Ik hoop voor haar volgend jaar al maar eerst even afwachten hoe alles loopt. Ik ben altijd super vruchtbaar geweest en het kan zo zijn dat het dan bij haar ook zo snel gaat. Gepost door: mamabeer op 19-01-2010 om 01:34 |
| 19-01-2010 - Van Mama tot eiceldonatie! De eerste zwangerschap Het begint allemaal op 1 april 2005 ik ben overtijd en ik ben dit normaal nooit. Maar denk bij mezelf zwanger kan ik niet zijn ik slik de pil! Toch een test gehaald...en ja hoor zwanger! Ik doe nog in totaal 13 testjes want ik kon het echt niet geloven. Hoe kan dit nu? Ik wilde graag jong kinderen maar dit was niet echt de tijd! Ik had net weer werk en deed dit graag en als ik kinderen kreeg dan wilde ik full time mama zijn en ik was zo blij met mijn baan. Er kwamen nog meer dingen tegelijkertijd in mijn hoofd. Ik ben pas 18....we zijn net 2 maanden samen...blijft hij wel bij me. Gelukkig hadden we al eerder een relatie gehad dus we konden ons door en door. We waren net weer bij elkaar en nu al een baby? Roy komt thuis en ik vraag me af hoe hij zal reageren...Zal hij blij zijn? Zal hij boos zijn? of twijfelachtig? Ik vertel het hem en nog geen seconde later heb ik 2 armen om me heen en zie ik een vreugde dansje achteraf :S Hij was helemaal in de wolken en zei dat hij het al dacht. Meteen erna komen bij mij de kriebels...Ja ik wil dit kindje! Alles wordt uit de kasten gehaald van loonbriefjes en uitgaves...gaan wij dit redden? Alles uitgerekend en we kijken elkaar aan en beginnen naar elkaar te lachen..Dit wordt ons kindje met 10 vingertjes en 10 teentjes! Helemaal compleet! Gelijk bel ik mijn ouders op en deze zijn niet zo blij...Er volgt een gesprek en na mijn keuze te hebben verteld en al onze financiële gegevens te hebben getoond weten ze dat het goed gaat komen en dat we het zeker gaan reden...ookal moet daar een beetje hulp van familie bij komen. Vlak daarna rijden we naar de moeder van Roy. Hoe zal ze reageren? Ik eet zowat me hele mouwen op tijdens de rit. We stappen uit richting de deur en ik loop zeker 3 keer heen en weer...oké dan nu naar binnen. We vertellen ons hele verhaal en ze begint spontaan te lachen...en vind het heel leuk en bied aan, ons ook te helpen. Iedereen werd gebeld met het goede nieuws maar de meeste dachten aan een 1 april grap. We bezoeken allemaal baby winkels en het geeft me een heel mooi gevoel...alsof ik vlinders in me buik heb. Ik ben nog maar 6 weken maar toch ben ik al helemaal verliefd op het kindje in wording. Maar dan komt de tegenslag met 6 weken en 1 dag verlies ik bloed... De huisarts gebeld omdat ik nog niet bij een verloskundige liep en ik mocht diezelfde dag nog voor een echo. Er word een echo gemaakt en er is helemaal niks te zien! Je hebt een miskraam gehad verteld de gynaecoloog Maar ik kon het niet geloven, ik wist gewoon zeker dat ie er nog was...Hoe kon dat toch? De gynaecoloog stelt voor om me te curetteren. Maar dat wilde ik niet. Ik wil het zelf afwachten en graag over 2 weken nog een echo om het zeker te weten. De gynaecoloog vond het niet zo'n goed idee maar ik wilde het zo.2 weken na het vreselijke nieuws heb ik dan eindelijk de echo. Het voelt zo dubbel... De echo wordt gemaakt en we zien na lang zoeken een kloppend hartje! Hij bleek van een tweeling te zijn. Dat deed wel pijn het idee dat er toch 2 waren maar ik was allang blij dat er toch nog eentje zat. Hij is er nog! Wat waren wij blij. We liepen de kamer uit en lieten een vreugde kreetje over de gang horen Waar ik eerst zo onzeker over was in het begin heeft nu al mijn liefde opgeeist . De zwangerschap verloopt vrijwel probleem loos en ik geniet van iedere dag.De echo's bekijken we met verbijstering...een kindje van ons twee op wie zal hij of zij lijken?. Met 37 weken begin ik vocht te verliezen en denk aan vruchtwater. De dag erna komt de gynaecoloog en ik heb inderdaad vruchtwater verlies. De kleine moet binnen 72 uur geboren zijn en anders word ik ingeleid! 1 december moeten we bellen als hij er nog niet is. Wel word iedere dag een ziekenhuis bezoek ingepland voor een ctg.1 december belt Roy op. Ik durfde niet te bellen ik was ondertussen zo bang geworden voor de bevalling. 8:30 mochten we komen. De autorit is een heuse achtbaan van zenuwen en nervositeit. We komen aan en ik word direct aan een infuus gelegd met weeën opwekkers. Het begin is er en ik begin flauwe grappen van angst te maken. Ik vraag de verpleegkundige hoe lang een bevalling meestal duurt met inleiden. Ze verteld het kan vandaag maar het kan ook morgen. een hele dag?? Ik begin nog meer angst te kweken en om half 11 gaat het toch al iets gebeuren. De weeën volgen snel op mekaar en ik houd ieder moment de klok in de gaten..ze zeiden dat ze om 12 uur weer zouden komen en wat duurt wachten lang als je naar een grote klok staart met grote rode cijfers! In de tussentijd krijg ik een prikje voor de pijn maar deze werkt niet.Ze komen weer controleren en ik heb 5 cm ontsluiting. Het kan nog even duren of juist nog lang. Dit keer zouden ze om 15:15 terug komen. De weeën worden als maar heftiger en ik begin ook oerkreten los te laten. Het voelde ineens alsof ik moest persen. Kwart over kwamen ze terug en ik had 10 cm ontsluiting maar omdat de gynaecoloog met een andere bevalling nog bezig was moest ik even wachten. Gelukkig vrij vlot daarna kwam ze. Het enigste wat ik me kan herinneren van de vrouw is dat ze zwart haar en een buitenlandse afkomst had en een geel short aan J Ik zelf zat in me eigen wereld. een helse pijn maar ook weer niet...ik zweefde ergens ertussen in.Mijn eigen droomwereld. Roy helpt me om tijdens het persen me hoofd op m'n borst te houden. en het persen gaat vrij vlot...wel hebben ze tussendoor op mijn buik gedrukt om hem eruit te krijgen. Na een paar goeie pers weeën en de verpleegkundige de hand fijn geknepen te hebben is hij er dan: Alexander 3180 gram en 50 cm lang geboren om 15:45 op 1 december precies 8 maanden na de test op 1 april. Snelle bevalling en een perfect kindje met 10 vingertjes en 10 teentjes....ons mooie wonder. Daarna word ik verzorgd en zak in de douche in mekaar...de spuit begint z'n werk te doen! Wel erg laat...Ik word op bed gelegd en naar de afdeling gebracht met Alexander naast me. Na even te hebben gelegen moet ik toch nog even naar de wc en daar zak ik weer in mekaar met keihard me gezicht op de wc. Ik word in bed getild en diezelfde dag nog 6 keer flauwgevallen. De dag erna kan ik eindelijk met energie hem van top tot teen bewonderen. wat is ie mooi wat is ie lief! Zo klein...gewoon niet te bevatten dat hij in mij gegroeid heeft en op wie lijkt ie nou?. Opeens word ik toch best emotioneel...En denk aan alle stellen die het niet lukt of moeilijk heden hebben om kinderen te krijgen of die de diagnose krijgen...onvruchtbaar... Ik blijf hier nog 2 dagen aan denken en in de tussen tijd lees ik wat ouders van nu en de nieuwe kinderen door. Totdat ik ineens op het onderwerp eiceldonatie stort. Ik las het verhaal van een vrouw waarvan de eicellen niet goed waren en een donor deze afstond. Het was zo mooi! dat deze vrouw toch nog een kindje kon krijgen door een eicel van iemand anders. En ik wist meteen wat ik wilde. Als mijn kinderwens er niet meer is wil ik mijn eicellen afstaan om iemand anders gelukkig te maken. Ik heb het er vaak over met vriendinnen en vertel het zelfs aan mijn moeder..Iedereen reageerde gelukkig goed op mijn besluit. Alleen zal het even moeten wachten tot dat mijn gezinnetje compleet is. Alexander is een lieve baby en slaapt lekker door in de nachten en huilt vrijwel nooit. Alleen voor z'n flesje. Op zijn eerste verjaardag begint het weer te kriebelen voor een tweede. De tweede zwangerschap We maken de afspraak dat we stoppen met de pil in het nieuwe jaar. Maar het nieuwe jaar hebben we niet bereikt op kerstavond gooi ik de pil in de emmer en kan het gaan beginnen. Iedere maand hopen we dat het raak is en verwachten zeker dat het nog een jaar gaat duren. Maar weer in april doe ik een test en we springen een gat in de lucht…We zijn zwanger! De eerste weken gaan voorbij en weer verlies ik af en toe wat bloed maar iedere week ietsje meer. Maar iedere echo is gewoon normaal. Een van de eerste echo’s denken ze zelfs nog een kindje te zien maar volgens de echoscopist is deze door het lichaam zelf opgenomen. Na 10 weken verloor ik nog steeds af en toe wat bloed…. We wilden voor onze bruiloft zwanger zijn zodat we iedereen in 1 keer het goede nieuws konden vertellen. Op 25 mei 2007 trouwen we en tijdens de openingsdans voel ik wat langs me been lopen. Geen aandacht aan geschonken want het was een drukke dag…Na de openings dans vertellen we het iedereen en niet iedereen had het verwacht! En we kregen hele leuke reacties! Na dat we thuis aankwamen deed ik de jurk uit en schrok….Me hele been en ondergoed en de binnenkant van de jurk zat onder het bloed…niet een beetje nee best veel. Er een echo gemaakt en alles bleek goed te zijn het gedeelte waar de andere zat was afgekomen. De volgende 2 weken verloopt allemaal vlekkeloos maar toen kwam een raar gevoel… met 12 weken had ik al een voorgevoel dat ik de 28 weken niet zou halen of ieder geval niet thuis zou zijn. Ik had al bloedverlies vanaf het begin van de zwangerschap! dus mijn tasje stond al best vroeg klaar. En ja hoor met 28 weken beland ik in het ziekenhuis met weeen en vruchtwater verlies! (een vliesscheur)In Ziekenhuis Heerlen kreeg ik een spuit voor de ween snel te stoppen omdat ik naar ziekenhuis Maastricht moest ,daar werd ik best misselijk van samen met Miranda (minimuisje) ging ik in de ambulance en Roy reed met de spullen achter ons aan. Daar aangekomen kreeg ik een infuus met weeën remmers die ik 3 dagen kreeg. En iedere dag kreeg ik bloed geprikt en werd er 3 keer per dag een ctg gemaakt. Bloed prikken vind ik super eng en het werd ook gedaan als je pas wakker was....Een hele goeiemoggel!Na 4 weken mocht ik overgeplaatst worden naar Heerlen. Ik moest met de ambulance erheen. We hadden al gevraagd of Roy me mocht brengen maar dat mocht absoluut niet. Daar aangekomen en natuurlijk iedereen net weer vertrokken. Mocht ik ineens naar huis, hun zagen het nut er niet van in om me daar te houden. Ik snel iedereen bellen om het goeie nieuws te vertellen en dat iemand me kon ophalen neemt niemand z´n telefoon op! Uiteindelijk toch Roy eraan gekregen en iedereen vond het maar raar dat ik naar huis mocht, ze dachten dat ik een grapje maakte! Ik kon het zelf nauwelijks bevatten ik moest wel iedere dag terugkomen voor een ctg en 1 keer in de 2 weken naar de gynaecoloog. Alles ging goed maar lag er wel minstens 2 dagen van de week weer in omdat ik vaak bloedverlies had(vanaf week 36). Er scheurde volgens hun steeds een adertje van binnen dat komt in iedere zwangerschap voor. In week 37 kom ik bij de gynocoloog en die verteld me dat het scheurtje dicht zou zijn gegaan en er geen vruchtwater meer weg loopt :roll: Op de echo was 99% vruchtwater te zien en dat kon niet met een vliesscheur. Heel raar want toen ik iedere dag in Maastricht vroeg of het kon dicht gaan.. zeiden ze vrolijk: als jij dat kan ben je het nieuwe wereld wonder. Maar goed, ik was dus met 28 weken en 2 dagen opgenomen geweest en met 38 weken en 2dagen is ie geboren .Ik had al weken voorweeen en soms zo heftig dat ze om de 2 minuten kwamen en na 2 of 3 uurtjes weer afzakte. Soms stond ik in de keuken te koken en zakte ik ineens door me benen (was de eerste keer dat ik beenweeen ondervond, auwie ) Het is 16 december in de ochtend….omdat ik ze al zo vaak had en iedere keer loos alarm dacht ik dat het nu weer zo zou zijn. Om 6:30 kreeg ik wat krampjes maar dacht alweer dat het niks was dus weer terug in bed gekropen om 7 uur maar weer eens het licht aangemaakt (zou het nu toch?) Toch maar weer uitgemaakt! Zal toch wel weer loos alarm zijn. Om half 8 ben ik toch maar eens gaan douchen omdat Miranda beweerde dat het dan wel beter doorzet en ja hoor Jackpot! Me moeder meteen gebeld zodat die op Lex kon passen en van daar uit naar Miranda gegaan en toen ik daar naar de wc ging verlieste ik weer bloed en dat was het teken dat we dus echt moesten opschieten. Eerst Joris weggebracht en razendsnel naar het ziekenhuis. En wat is dat toch lastig in de auto zitten met weeën! om 9 uur waren we in het ziekenhuis en wat ze zeggen dat bevallingen compleet anders kunnen zijn heb ik echt ondervonden bij Lex heb ik echt niet liggen schreeuwen van de pijn maar bij Ryan echt wel! Omdat het zo snel ging, kreeg ik een heuze weeën storm waar ik zelfs geen seconde rust in kreeg. En in een keer uit het niets voel ik de persweeën komen J De gynaecoloog zei dat dat nog niet kon! was veels te vroeg en Miranda en Roy keken ook raar op! En ze ging kijken en ja hoor! 10 cm. Ik mocht nog niet persen omdat ze die gekke schorten nog moesten omdoen! maar ik dacht: jullie kunnen me wat genoeg pijn, kind eruit!! Na een paar keer persen was hij geboren Ryan Bryan Dylan! Om 11:33 (onze bevallingsfilm duurt maar 2 minuut 15 J Gelukkig viel Miranda niet om toen de knip werd gezet ) hij woog 3520 gram en was 49cm lang.En wat is ons wondertje mooi! Een perfect kindje! En het allermooiste vond van de hele bevalling dat mijn beste vriendin dit ook heeft mogen meemaken en ook al heeft ze niet veel gedaan bij de bevalling, mij heeft het wel heel veel steun gegeven gewoon om erbij te zijn. Natuurlijk heb ik ook veel aan Roy gehad maar dit was weer heel anders dan de vorige bevalling.Als ik vergelijk met Lex dan heb ik liever een langere bevalling dan een korte 2 uur na de bevalling mochten we naar huis. Roy gaat de auto halen met Ryan en ik en Miranda blijven buiten wachten zo hoef ik niet te lopen en kunnen we in een wip de auto in. Maar buiten val ik flauw in de rolstoel.Snel weer naar de afdeling en ik krijg wat te drinken en mag even langzaam bij komen. Dan gaan we een tweede poging naar huis maken en alles gaat goed. Iedereen komt hem bewonderen en in de tussen tijd ga ik even naar de wc….Er valt me toch iets uit waar van ik meteen dacht dit klopt niet dit heb ik de vorige keer niet gehad…Er kwam een stolsel uit van bijna de grote van een sinaasappel! Ik dacht meteen het ergste…Dit hadden ze me niet verteld dat dit kon. Maar dat bleek dus echt normaal te zijn. De komen de weken gaan goed de borstvoeding verloopt vlekkeloos en ik kan bijna 20 kinderen ermee voeden en het is een heerlijk kereltje maar….En nu dachten we van het ziekenhuis af te zijn! Dachten we….. Net 5 weken thuis begint Ryan enorm te spugen en komt hij in het ziekenhuis te liggen. Hij spuugde meters ver. Als Ryan in de box lag dan haalde hij vanuit daar het keukenblad. Echt zielig als ik eraan terug denk....en wat was ik toen in paniek! Hij moest geopereerd worden aan het spiertje tussen de maag en darm. De voeding kon zeg maar niet doorlopen naar z´n darmen. Hij heeft 6 dagen niks mogen eten en we moesten hem stil houden met de speen (hij moest klaar zijn voor de operatie) 4 dagen heb ik naast hem gezeten in het ziekenhuis hem stil houden met de speen want wat had hij een honger L. Hij werd dan eindelijk overgebracht per ambulance naar Maastricht waar hij geopereerd zou worden maar omdat het zo druk was moest hij een aantal dagen wachten. Uiteindelijk werd er een arts vanuit Utrecht overgeplaatst naar Maastricht en kon Ryan eindelijk verlost worden van zijn gespuug! Na de operatie moest hij nog 2 dagen daar blijven en toen mocht hij naar huis. De eerste dagen spuugde hij nog maar je zag wel al meteen verbetering! Het kwam niet meer in golven eruit. Hij spuugt nu nog steeds maar nu is het nog te doen en ik merk iedere week verschil. aan de wondjes van de operatie is niks meer van te zien. het is echt netjes gedaan. Maar 2 weken daarna ging Ryan weer het ziekenhuis in en nu met een verdikt maagje ze zeiden dat het misschien door de operatie kwam en dat het vanzelf zou afzakken. Hij is 2 nachten moeten blijven en toen kon hij weer naar huis. En EINDELIJK waren we verlost van dat stomme ziekenhuis! Tot nu toe niet meer daar hoeven te zijn. Ik hoop dat de volgende keer dat we erheen gaan ik weer ga bevallen en voor niks anders! Maar dat mag nog even wachten krijg nu al de kriebels in me maag als de lift stopt op verdieping 2 (verloskamers). Nu kunnen we eindelijk gaan genieten van ons mooie zoontje en Lex van zijn broertje.De maanden gaan voorbij en Ryan is een blije baby. De derde zwangerschap Maar ik ben in totaal al 9 maanden niet ongesteld geweest??? Terwijl ik de anticonceptie pleister gebruik (de evra). Ik ga naar de huisarts en die verteld dat het normaal is bij borstvoeding dat het zo lang duurt voordat je menstruatie weer terug komt. Ik geloof hem maar aan 1 kant ook weer niet. De maand erna heb ik opeens een gevoel alsof ik zwanger kon zijn. Na 2 zwangerschappen ga je toch wel weten hoe het ongeveer voelt. Het was zaterdagavond en eigenlijk wilde ik zo snel mogelijk een test halen want nu nog eentje erbij? Hoe ga ik dat doen? Op internet zoek ik naar een koopzondag dicht in de buurt…Hebbes! Maastricht daar is koopzondag! S’morgens worden de kinderen uit bed gehaald aangekleed snel gegeten en direct richting Maatsricht. Daar een test gehaald en ik doe hem direct. 2 hele maar dan ook hele lichte streepjes. Ja daar hebben we wat aan! Achja dan maar morgen een digitale halen. Dan hebben we meer zekerheid. In de avond gaan we naar het ziekenhuis want Miranda ligt erin..We vertellen het haar en ze is echt nog enthousiaster dan mij. En zegt dat ze nog testen heeft liggen. Na het bezoek zijn we deze meteen gaan ophalen en alweer 2 hele lichte streepjes…Langzamer hand word ik toch professioneel streepjes zoeker! Ik ben zelfs al half blind door de test een tijd boven een felle lamp te houden om te kijken of ik nu echt 2 streepjes zie of ik gewoon dingen zie die er niet zijn. Zucht! Maandag haast ik me naar de winkel en haal de clearblue digitaal en gelukkig kun je daarmee 3 keer testen. De eerste test zegt zwanger…Oei en nu? Nee dat kan niet…en we doen de andere 2 ook..Toch is het zo we zijn alweer zwanger..Ik krijg een benauwd gevoel…en er gaat weer van alles door me hoofd…Hoe gaat iedereen reageren 23 en al 3 kinderen? Hoe ga ik ze in bad doen en alle 3 op tijd in bed krijgen…wat als we op vakantie gaan? Wat als ik ergens ben en eentje rent er weg hoe ga ik die terug halen met nog 2 kinderen. Ik zag het al helemaal voor me ik met 2 kinderen in de hand en eentje in de buikdrager. Hoe ga ik dit doen? Financieel is het wel te doen daar maak ik me geen zorgen om waar 2 kinderen kunnen eten kan gerust een derde bij. Overal vertel ik eerlijk dat ik niet 100% erachter sta maar een kleine 70%. Maar het heeft gewoon z’n tijd nodig voor de schrik te bekomen .in de tussen tijd ga ik op zoek naar mama’s die ook 3 kinderen dicht op mekaar hebben.Ik voel me af en toe best schuldig…er zijn zoveel vrouwen die en kindje willen en het niet lukt en ik zit hier te zeuren! Ik zet een bericht op zwangerschapspagina dat ik het aan de ene kant niet zo blij ben…eigenlijk was ik wel blij maar heel onzeker wat de toekomst voor mij zal brengen met 3 kleintjes want laten we eerlijk zijn kinderen zijn duur! En voor je kind wil je het allerbeste. Ik krijg door dat bericht positieve reacties dat ze het wel kunnen voorstellen dat ik zo reageer maar ik krijg ook veel negatieve berichten...vooral van ouders die zelf al een hele tijd bezig zijn. Ik begrijp hun reactie maar ik schreef gewoon hoe ik me voelde…ik wilde het toch ergens kwijt. Na de eerste echo sta ik er 100% achter! Het zal allemaal vanzelf gaan. We gaan het redden. Met de dag word ik steeds meer verliefd op mijn groeiende en schoppende buik. En ben ik weer in de wolken…. en dan gebeurd het alweer ik verlies weer bloed. Zucht….kan het dan nooit een keer helemaal goed gaan. De echo die week laat zien dat er 3 zaten! Maar en nog eentje in leven is. Aan de ene kant ben ik verdrietig maar aan de ene kant hoe had ik een drieling moeten verzorgen dat was me echt niet gelukt. En we hebben in totaal maar 4 slaapkamers dat werd dan razendsnel verhuizen. De zwangerschap daarna gaat heel goed. Alleen blijf ik heel bang om weer bloedverlies te hebben. In totaal heb ik tot week 17 bloedverlies gehad maar de echo gaf aan dat het niet vanuit mijn baarmoeder kwam…waar dan wel vandaan? Het kon zijn dat er iedere keer een adertje open sprong maar toch is het niet leuk…iedere keer die angst dat het mis gaat is ook niet echt leuk en je geniet dan niet van de zwangerschap omdat je steeds alles controleerd als je van de wc afkomt en bij ieder vlekje bijna een hartverlamming krijgt. Ik mocht ondertussen ook gewoon weer naar de verloskundige. En gelukkig niet meer naar het ziekenhuis. Maar vanaf 17 weken gaat alles helemaal goed! Alleen Tijdens de zwangerschap enkele keren in het ziekenhuis geweest omdat ik last had van me hart. Ik heb vaak last van hart ritme stoornissen en tijdens de zwangerschap iets meer omdat het hart zowiezo vaker moet pompen. Met 37 weken en 5 dagen gaan we bij mijn schoonmoeder eten en ze gaat 3 juli op vakantie en ze vroeg of ik er wat vaart achter wou zetten zodat ze hem of haar nog kon zien voordat ze op vakantie gaat. Ik had niet echt het gevoel dat er die week iets zal gebeuren…Ik zag mezelf eigenlijk over de datum heen gaan. In de avond gaan de kinderen naar bed en ik en Roy gaan even xboxen. Tegen 1 uur krijg ik wat rare prikkels in me rug. Het waren meer irritante steekjes maar niet echt pijnlijk. Om half 1 begon het en rond half 2 zijn we het toch maar eens gaan bijhouden. bleek dat ze toch om de 2 minuten kwamen dus meteen de verloskamers gebeld en we mochten langskomen. Vrienden van ons op gebeld voor even op Ryan en Lex te passen want die lagen nog lekker te slapen. Roy vroeg nog of we de tas mee moesten nemen maar ik had zoiets van we komen toch straks naar huis zal wel vals alarm zijn want zoveel pijn deed het niet. maar toch maar meegenomen .Daar aan gekomen bleek ik al 6 cm ontsluiting te hebben. Er werd gevraagd of ze de vliezen mochten breken of het gewoon op natuurlijke manier laten doorgaan maar dan duurde het langer voordat de kleine geboren werd. Omdat ik heel erg bang was voor de bevalling wilde ik dit in eerste instantie niet maar Roy vond toch dat ze het moesten doen .Toen ze dat gedaan hadden vroeg ik hoeveel man ik erbij mocht hebben want ik wilde Miranda en me moeder erbij hebben..maar helaas mocht er maar nog 1 iemand bij. Roy ging direct me moeder bellen…die lag nog heerlijk te slapen haha. Nadat de vliezen gebroken werden ging alles heel snel en kwamen de weeën sneller achter mekaar maar nog steeds niet echt dat je zegt het deed pijn. Na 12 minuten persen kwam Quinn ter wereld... om 4:52. Omdat de weeën dit keer niet zo sterk waren voelde ik dit keer wel het hoofdje komen terwijl dat bij de vorige bevallingen niet het geval was. Eigenlijk zou Roy de navelstreng doorknippen maar Roy vond dit keer dat het me moeder het mocht doen. Helaas hebben we daar geen foto van want het ging allemaal zo snel. Maar dat was wel een heel mooi moment...gewoon het idee dat mam 23 jaar geleden hetzelfde had doorstaan als ik nu en ook nog eens de navelstreng mocht doorknippen. Het hechten voelde ik toen ook niet en dit keer echt wel. Het hechten was dit keer erger dan de bevalling zelf. Ik hoop dat iedereen zo mag bevallen. Quinn is echt een heel mooi mannetje en woog bij de geboorte 3230 en was 50 cm klein. En is op dezelfde dag jarig als de broer van Roy...Als dat nog niet eens toeval is...volgens had zo moeten zijn. Die hebben we dus ook als een van de eerste gebeld om te feliciteren met z'n kado. Vrijwel iedereen werd om 6 uur s’morgens uit z’n bed gebeld De dag na de bevalling kwam Roy met Lex en Ryan om het nieuwe broertje te bewonderen. Het eerste wat Lex zei was: Hij heeft geen tanden?? Ryan kreeg er niet veel van mee en zei alleen maar de hele tijd beebie. Volgens Lex heet z'n broertje winn haha.We hebben echt genoten van de kraamtijd.De kraamverzorgster was super Lex had het er wel moeilijk mee dat ze weg ging want hij was toch een beetje verliefd op de kraamzorg. De week na de bevalling gaat Quinn ineens heel veel huilen. Van de 24 uur huilt hij er zeker 20 met een paar tussen pozes van een paar minuten. Alweer naar het ziekenhuis. Hij spuugt ook enorm en ze denken aan reflux. Hij krijgt medicatie ervoor maar het huilen stopt niet. Een week erna krijgt hij een ph-metrie en blijkt dat hij geen reflux heeft dus medicatie was dus eigenlijk ook voor niks. Daarmee gestopt en we konden ook naar huis en werd gewoon gezegd dat het een huilbaby is meer niet. In het ziekenhuis hadden ze ook een liesbreukje ontdekt maar daar kon hij niet veel pijn van hebben en zeker niet zo erg van huilen. Wij hadden wel het idee dat hij daaraan pijn had. Dus na ons vertrek uit het ziekenhuis gelijk naar de huisarts gegaan en hem laten kijken. Hij luisterde op zijn buik en die ging helemaal tekeer en we kregen koemelkallergie voeding voorgeschreven. En hij belde naar Maastricht om hem daar ook te laten onderzoeken. De voeding hielp na een week meten hij huilde geen 20 uur meer maar rond de 15 uur. Ze konden in Maastricht ook niks vinden Alleen Maastricht vond het nodig om wel zo snel mogelijk zijn liesbreukje te opereren. De operatie ging goed maar hij huilde nog steeds veel…naderhand bleek dat hij een darminfectie had. Nadat deze over ging huilde Quinn helemaal niet meerJ ja hij huilt wel eens maar gewoon als een normale gezonde baby. De liesbreuk was toch het probleem. In de tussentijd is Ryan al bijna twee en Lex bijna 4! Wat gaat de tijd snel!...Daarbij ben ik met de jaartjes expert in wiegen, tekenen… ik wordt nog eens Picasso! Heb ik een goede afval coach gevonden(Quinn in slaapt wandelen in huis)Wandel routes uitzetten met kinderwagen ,muziekjes nanurien van speeldoosjes en vtech speelgoed,Torens bouwen van blokjes, al zo goed dat ik bijna een eigen huis kan bouwen. Een bijna profesionele danseres van k3 en daarbij ook nog eens alle teksten ken. Iedere dag de progammering van zappelin weet en al een eigen aan huis bakker ben geworden door koekjes en cakejes te bakken….heerlijk! Daarna kwam weer mijn gevoel naar boven om anderen te helpen. Met mijn ouders en vriendinnen had ik het er vaak over dat ik mijn eicellen wou doneren maar niet precies wist hoe ik daar mee moest beginnen. Ik kreeg hele goeie reacties van iedereen. De meeste zeiden al dat wou je toch altijd al? Of daar hebben we het al vaak over gehad wordt het niet eens tijd dan dat je het gaat doen. Begin Eiceldonatie Zoals iedere ochtend kijk ik even snel op zwangerschapspagina naar alle berichten van iedereen, en op sommige reageer ik. Tot dat ik ineens een topic lees: Lieve eicel donor gezocht! Het is net alsof ik het moest lezen. Ik las het verhaal van een 40 jarige vrouw die al tijden bezig was en van alles al had geprobeerd en tot de conclusie kwam dat haar eicellen niet goed waren. Ineens kreeg ik hetzelfde gevoel als bij de geboorte van mijn 3 mooie zoontjes! Waarom mag ik wel een gelukkig gezinnetje hebben en is het voor andere niet weggelegd? Na het er met Roy over gehad te hebben stuur ik een mailtje met heel kort erin dat ik het wel wil doen! Ze reageert terug met dat ze haar oren niet kan geloven. De hele dag vliegen er mailtjes heen en weer. Het was alsof ik haar al jaren kende. Ik wist dat het goed zat! Ik ga haar helpen! Na haar op msn te hebben toegevoegd word er veel besproken en ik stel voor om het weekend erna meteen met haar af te spreken en alles door te nemen. De wensen van mijn kant en die van haar. Het moet snel gebeuren want met je 40ste tikt het biologische klokje sneller! En ook gewoon voor mezelf want ik wil iemand wel helpen maar ze moeten het ook goed hebben en ik wil alleen iemand een eicel van mij geven die ook een kind kan opvoeden…een kind nemen is makkelijk het verzorgen is de volgende missie. De dag van te voren krijg ik toch opeens een raar gevoel . Ongeveer hetzelfde alsof je op examen gaat. Je word zeg maar gekeurd,Ik begon te denken…wat als mijn eitje niet goed genoeg is wat als ze me ziet en denkt owjee dat moet toch een lelijk kind worden die eicel haha. Zal ik door de gynaecoloog goed gekeurd worden en niet dat zij dadelijk weer een tegenslag krijgt en weer langer moet wachten op haar o zo grote wens? Van alles ging weer door me hoofd. Op 8 november 2009 hebben we de afspraak..Gelukkig kon mijn moeder en schoonmoeder op de kinderen passen zodat we wel rustig alles kunnen bespreken. Quinn brachten we naar me moeder en Lex ging naar me schoonmoeder. Ryan ging gezellig met ons mee. Oppas regelen is met 3 kinderen echt een gedoe er is echt helemaal niemand die op ze alle drie tegelijkertijd wil oppassen dus verdelen we oppassers. s’morgens staan we vroeg op voor de lange weg naar Utrecht. Op dit moment is het toch even moeilijk voor me om Quinn achter te laten. Z’n eerste keer echt bij iemand anders dan Papa en Mama. Ryan is tijdens de rit lekker rustig en kijkt de hele weg naar buiten. Waar zouden we heen gaan denkt hij vast. We verrijden ons een paar keer omdat de wegen veranderd zijn en de tom tom nog niet alle wegen kent. We rijden Utrecht in en we komen de straat binnen. Ik vraag aan Roy grappig of we nu met een accent moeten gaan praten of hebben ze dat in Utecht niet? Dadenlijk verstaan ze ons niet omdat we uit Limburg komen? Ik heb namelijk al vaak gehoord dat wij Limburgers nogal snal praten en dat sommige dat niet kunnen volgen.Ze komt naar buiten en ontvangt ons heel vriendelijk…eerste indruk: super lieve vrouw,gaat wel goed komen Ik merk wel meteen op dat de G iets anders is dan bij ons Ryan moet nog even wennen hij komt altijd bij dezelfde mensen over de vloer en dit is nieuw voor hem. Alles voelt goed maar op het begin denk je toch hoe gaat dit lopen en ben je een beetje nerveus over hoe ze gaan reageren en ik denk dat zij precies hetzelfde dacht. Al gauw beginnen we gezellig te kletsen over hele andere dingen dan eiceldonatie…Leuk! Na een uurtje beginnen we toch erover te praten over het begin van de donatie en wat er allemaal moet worden gedaan en waar ik rekening moet houden. Er wordt besproken hoe we het gaan doen met mijn kinderen als we naar het ziekenhuis gaan en over vegoedingen van het rijden tot oppas. Aangezien wij het met een loontje doen kunnen wij dit niet bekostigen. Ook word er besproken als er een kindje komt en de geboorte is achter de rug wat dan? Het enigste wat ik zelf graag zou willen is dat als het kindje geboren is op kraamvisite komen om gewoon te kijken waar aan ik heb meegewerkt en natuurlijk gelukkige gezichten te zien. Daarna hoeft er voor mij geen contact te blijven maar ik zal het wel leuk vinden om iedere jaar een fotootje te ontvangen zoals dat vaak ook gaat als je een kindje uit Unicef helpt. Daarbij mogen de ouders zelf weten of ze het vertellen aan het kind of gewoon helemaal niks zeggen dat is aan hun de keus. Zo hebben we ook de negatieve en voordelen besproken over het wel zeggen tegen het kind of niet. Verder wil ik niks met het kindje te maken hebben en als hun wel nog contact willen (want het was echt gezellig) wil ik zelf niet dat het kind weet dat ik de eicel heb afgegeven maar er bijvoorbeeld word gezegd dat wij vrienden van een vakantie zijn ofzo. Of de ouders moeten het al anders willen. Hun mogen zelf bepalen hoe en wat voor mij maakt het niet veel uit,als hun maar gelukkig worden. Alleen wil ik wel dat we de medische gegevens van mij en mijn familie even op papier zetten want je weet nooit wat de toekomst gaat brengen als er een kindje komt. Dan wordt gevraagd hoe ik erover denk bij een eicel te doneren? Het is eigenlijk heel simpel uit te leggen. Ik geef een eitje af wat in haar groeit en door haar bloed en eten wordt gevoed dus zij is 100% mama. Ik zie me zelf niet als biologische moeder of wat dan ook. Ik leen als het ware een eitje waardoor bij hun een kindje kan groeien. Of ik nu een eitje door de wc spoel of ik geef het aan iemand die zielsveel liefde aan een kindje kan geven en er zelf geen kan krijgen. Ik heb er toch genoeg. In de tussen tijd is Ryan al erg gewend en begint weer peuterpuberteits-streken te vertonen. Elke keer als iemand opstaat rent hij erachteraan. Maar hij vergat even dat Mama helemaal angstig word van open deuren en de gevaarte’s erachter: de trappen. Ook hebben we het over de risico’s want je kan onvruchtbaar worden maar dat maakt mij niet echt veel uit ik heb 3 gezonde kinderen en daar ben ik trots op. Wij zijn klaar 3 is meer als genoeg. Dan vraag ik wat er met de overgebleven eitjes gebeurd, want ik heb echt geen zin dat dadelijk zonder het te weten 15 uit de kluiten gewassen kinderen rond lopen. Want volgens de wet mogen ze met 18 jaar contact zoeken. Dat mag van mij maar dan ook alleen als de ouders daar achter staan. Ik wil ook absoluut niet dat andere die eitjes krijgen alleen hun en niemand anders en als ze nog meer eitjes willen gaan gebruiken mij wel even op de hoogte houden. Niet dat het dadelijk wel aan het kind of kinderen word verteld en ik ..weet ik hoeveel kinderen op de stoep heb staan met de mededeling: Hallo mijn mama zei dat jij een eitje hebt gegeven…Haha dat zal wat zijn! Daarna zei ze ineens ALS we het gaan doen….Toen vulde Roy aan: ALS???we het doen? We gaan het gewoon doen! We hebben het nog over veel meer gehad maar ik heb maar een klein breintje en die slaat niet alles op. We hebben nog lekker wat gegeten en toen werd het toch hoogstens tijd om te gaan want het was al laat en moesten nog een lange reis terug en de andere 2 ophalen. Tijdens het naar de auto lopen spraken we af dat ze morgen naar de arts gaat bellen zodat alles zo snel mogelijk gaat want er gaat nog veel vooraf van onderzoeken. En hopelijk word ze zo snel mogelijk zwanger en kan ze eindelijk een gezinnetje hebben waar ze zo van droomt. Ik hoop voor haar volgend jaar al maar eerst even afwachten hoe alles loopt. Ik ben altijd super vruchtbaar geweest en het kan zo zijn dat het dan bij haar ook zo snel gaat. Gepost door: mamabeer op 19-01-2010 om 01:33 |